To co określamy jako piękny, dobry głos; głos, który porusza, przyciąga uwagę, porywa tłumy, to nie tylko zasługa dobrej techniki. Bez niej oczywiście trudno precyzyjnie przekazać emocje,  czy wpływać na innych. Technika jest bazą, daje pewność, że głos się nie załamie, że jesteśmy w stanie nad nim panować i wykorzystać zgodnie z planem. Dzięki doskonałej technice nie istnieją granice dla głosu. Jednak w głosie, który ma solidne podstawy nie może zabraknąć człowieka, jego emocji i nastawienia na słuchacza.

„Cudze chwalicie, swego nie znacie”. Znamy ten cytat i może nawet nie uświadamiamy sobie, jak często stosujemy go w swoim życiu. Łatwiej przychodzi nam zachwycić się kimś innym, jego głosem czy umiejętnościami niż docenić siebie. Porównania z innymi na ogół wypadają na naszą niekorzyść, bo nie potrafimy na siebie spojrzeć łaskawym okiem. Jesteśmy swoim najbardziej surowymi krytykami i nie dostrzegamy jak wiele to my posiadamy.

Są ludzie, o których możemy powiedzieć, że mają w sobie to „coś”, mają w sobie magię, siłę, wzbudzają zaufanie, szacunek, hipnotyzują... Lubimy ich słuchać, ponieważ ich głos przyciąga i pochłania naszą uwagę. Dobrze czujemy się w ich towarzystwie i łatwo możemy się z nimi porozumieć... Są też i tacy ludzie, których wspomnienie może wywoływać dreszcze, odrazę lub niechęć.