Dykcja to wymowa, sposób wymawiania, czyli łączenie głosek w słowa i słów w zadnia. Opiera się ona na znajomość norm i zasad kultury słowa oraz sprawności artykulacyjnej.

To właśnie prawidłowa artykulacja warunkuje czystą i wyraźną wymowę, chociaż można prawidłowo wypowiadać poszczególne głoski, ale mieć złą dykcję. Ponieważ o poprawnej dykcji decydują również inne czynniki. Jednocześnie można nieprawidłowo artykułować głoski, ale mieć dobrą dykcję, gdy używa się różnorodnych środków wyrazu, stosuje się znaki przestankowe itp.

O poprawnej dykcji lub jej braku decydują między innymi:

• budowa i fizjologia oraz naturalne możliwości aparatu mowy (dla prawidłowej dykcji istotny jest przede wszystkim brak organicznych narządów mowy, wad zgryzu);
• stan zdrowia, właściwe funkcjonowanie układu mięśniowego, oddechowego;
• dobry słuch,
• dyspozycje psychofizyczne,
• postawa ciała i związany z nią prawidłowy sposób oddychania podczas mówienia,
• naśladowane wzorce, czynniki etniczne, klimatyczne; obserwacje sposobu mówienia otoczenia, w jakim się człowiek wychowuje i dorasta;
• sytuacja, w jakiej znajduje się mówiący – inaczej wymogi stawia mówiącemu sytuacja potoczna, inne wystąpienie publiczne czy recytacja;
• budowa fonetyczna tekstu, zdania, stopień trudności wymowy (proste zdania łatwiej wypowiedzieć czysto i wyraźnie niż łamańce językowe czy zdania, w których znajdują się grupy spółgłoskowe).

Na poprawności dykcji wpływają:

• elastyczność i sprawność motoryczna narządów artykulacyjnych (głownie języka, żuchwy i warg oraz podniebienia miękkiego);
• precyzyjna artykulacja, czyli dokładne ruchy i układy narządów mowy konieczne do wyartykułowania poszczególnych głosek;
• sprawna, precyzyjna wymowa szeregów głoskowych,
• swobodna wymowa trudnych grup spółgłoskowych, ciągów słownych;
• nośność głosu, jego słyszalność i melodyjność,
• właściwe posługiwanie się środkami ekspresji np. siłą głosu, wysokością głosu, barwą głosu;
• prawidłowe akcentowanie,
• poprawne frazowanie,
• stosowanie pauz,
• wymowa zgodna z ogólnokrajowymi normami wymowy (bez dialektu, regionalizmów).