Ciało jest instrumentem. Mówienie czy śpiewanie angażuje całego człowieka. Na ogół skupiamy się tylko na krtani, ale przecież aparat głosowy to także inne elementy rozmieszczone w różnych częściach ciała. Mówienie i śpiewanie to również coś więcej niż czysty akt fizyczny. Poprzez głos przekazujesz informacje o tym, jak egzystujesz na poziomie ciała, emocji, umysłu i ducha.
Ciało to niezwykły rezonator naszego głosu, jego naturalny wzmacniacz. Jerzy Grotowski w ciele wyróżnił o wiele więcej rezonatorów niż możemy spotkać w podręcznikach anatomii. Według niego praktycznie każda część ciała i całe ciało mogą stać się wibrującym ośrodkiem (wymienia takie rezonatory jak rezonator maski, piersiowy, nosowy, przednio- zębowy, krtaniowy, brzuszny, dolno – kręgosłupowy, zwany rezonatorem krzyża oraz rezonator totalny obejmujący całe ciało). Gdy pozbędziemy się wewnętrznych oporów i pozwolimy, by ciało się zaangażowało, głos zabrzmi inaczej. Obudzenie rezonansu w ciele to ciekawe doświadczenie i przyjemne odkrywanie możliwości współpracy ciała i głosu (spróbuj) . Otworzenie ciała i pozwolenie, by dźwięk w nim wibrował, pozwala na swobodny przepływ oddechu i energii. Dzięki temu nie skupiamy się jedynie na okolicy głowy, krtani. Rozluźniamy się i uruchamiamy większą powierzchnię, która mówi/ śpiewa. Głos z lekkością przepływa przez ciało i pobudza w nim różnego rodzaju barwy i dźwięki.

Głos uwięziony w ciele

Spięte ciało więzi głos. Każde zbędne napięcie powstające pod wpływem stresu lub jako skutek zewnętrznych oczekiwań czy koszt niesłuchania własnych impulsów, blokuje swobodny przepływ oddechu i fali dźwiękowej w ciele od czubka głowy do stóp i w odwrotnym kierunku.
Każdy ma swoje miejsca napięć w ciele. Najbardziej typowe okolice to: kolana, biodra, klatka piersiowa, kark, ramiona, szczęki. Miejsca napięć to obszary ciała, w które „wchodzą” niewypowiedziane, odrzucone uczucia, to wszystko, czego nie chcemy świadomie przeżywać. Blokada powoduje gorsze krążenie krwi, co nie pozostaje bez wpływu na stan narządów znajdujących się w okolicy tych miejsc.
Te charakterystyczne dla każdego punkty napięć często dzielą ciało na części i powodują, że przestajemy żyć we własnym ciele; robimy wszystko, by istnieć poza nim. Ponieważ nie czujemy się w nim dobrze, tracimy poczucie bezpieczeństwa, a brak wiary we własne ciało przekłada się na brak zaufania do siebie i własnych sił. Im więcej miejsc napięć, tym bardziej usztywnione ciało, które stopniowo upodabnia się do maszyny.
Urazy, złość, gniew, bezsilność, żal i wszystko, czego nie zintegrowaliśmy, czego nie wyraziliśmy, pozostaje w naszym ciele i powoduje dyskomfort. Gdy nie możemy rozładować napięć, wyrazić emocji utrzymujemy je w ciele, udając, że ich nie ma. Ktoś trafnie porównał taką sytuację do zamknięcia na klucz drzwi pokoju w mieszkaniu. Jeśli zamkniesz na klucz jeden pokój, pokój nie zniknie. Nadal będzie częścią mieszkania, mimo, że udajesz, że nie istnieje.
Jeśli brakuje nam świadomości własnego ciała, to posiadanie takiego zamkniętego pokoju w mieszkaniu naszego ciała jest bardzo prawdopodobne.
Możemy to jednak zmienić, zmieniając wzorce naszych zachowań i myśli oraz dzięki wrażliwości na sygnały wysyłane nam przez ciało.