Wielu z nas, jeśli nie wszyscy, podlegamy tempu czasów w jakich żyjemy. A żyjemy coraz szybciej i coraz bardziej intensywnie. Czasem po prostu zamiast żyć przebiegamy nasze życie. Tym bardziej warto się zatrzymać i wsłuchać się w siebie i we własne ciało. W takim  pędzie nietrudno o zagubienie siebie, własnych marzeń, wartości i pragnień. W takim biegu łatwo też zlekceważyć sygnały, jakie wysyła nam ciało; sygnały, które mówią, że coś jest nie tak.

Tempo życia i jego skutki są ważnym, ale nie jedynym argumentem przemawiającym za relaksem. Chciałabym przytoczyć Ci jeszcze kilka, a Ty sam zdecyduj, czy Cię przekonują.

Istnieje wiele jest różnych form i sposobów osiągania stanu relaksu. Ich celem jest ogólnie mówiąc osiągnięcie odprężenia fizycznego i psychicznego. Dzięki takim, jak to określam, chwilom wytchnienia nasze ciało i umysł otrzymują czas na regenerację, czas na podładowanie akumulatorów.


Podstawowym oraz najbardziej i najszybciej zauważalnym skutkiem relaksu jest zwolnienie tempa naszego funkcjonowania. Oznacza to, że zmniejsza się aktywność układu nerwowego sympatycznego (odpowiada on za przyśpieszenie pracy narządów np. bicia serca, tempa oddechu; jego aktywność jest dominująca podczas stresu, stanów niebezpieczeństwa i zagrożenia życia, dużego wysiłku i w czasie przeżywania silnych emocji; mobilizuje organizm do walki), zaś zwiększa się aktywność układu parasympatycznego.

To właśnie układ parasympatyczny zwalnia pracę narządów; zmniejsza się wówczas przemiana materii, zwalnia i pogłębia się oddech, zużycie tlenu jest mniejsze, serce pracuje wolniej, napięcia mięśni ustępują, rozszerzają się niektóre naczynia krwionośne. Pod wpływem tych fizycznych zmian ustępują napięcia o charakterze psychicznym, stopniowo znika gonitwa myśli i presja, która swoje źródło ma także w nas samych.

Jeśli systematycznie praktykujemy wprowadzanie się w stan relaksu możemy zyskać o wiele więcej.