Druga część treningu relaksacyjnego. Po uwolnieniu z ciała wszelkich zbędnych napięć (niezbędne to wyłącznie te potrzebne do utrzymania pozycji) rozluźniamy mózg i umysł (choć nie są tym samym). W zrelaksowanym ciele i umyśle obserwujemy własną świadomość jak przemieszcza się wzdłuż centrum ciała-umysłu w kanale centralnym od podstawy kręgosłupa, przez obszar brzucha, splotu słonecznego, serca, gardła, środka czoła, do czubka głowy. Dokładnie tak, jak to pokazał Alex Grey w klipie "Parabola" zespołu Tool http://www.youtube.com/watch?v=UnY3xP...
Tutaj różnica polega na tym, że zamiast od razu w białe światło wędrujemy świadomością powoli poprzez główne centra energetyczne naszego ciało-umysłu i sprawdzamy, w którym z nich nasza świadomość (skondensowana w postaci wibrującej kulki z energii i światła) poczuje się najlepiej, najbliżej siebie, czy "jak u siebie" (większość ludzi po prostu czuje to bez zbędnych konceptualizacji). Tam właśnie pozwalamy jej zostać i widzimy teraz, że jest naszym okiem cyklonu - zawsze spokojnym i nieporuszonym, otoczonym przez całą rzeczywistość: nasze ciała z ich układami, narządami i komórkami, to pomieszczenie, przedmioty w nim, innych ludzi, tą okolicę, to miasto, ten kontynent, tą planetę, ten wszechświat...Jednocześnie globalizujemy i jednoupunktowiamy nasz umysł, doświadczając przy tym jego nieskończonej elastyczności. Jeśli przy tym ćwiczeniu kręci się komuś w głowie, to jest to pozytywna oznaka świadcząca o tym, że symulator lotów zadziałał. Reszta jest kwestią przyzwyczajenia i wytworzenia poprzez powtarzanie mocnych ścieżek neuronalnych.
Kolejny paradoks polega na tym, że w najbardziej pożądanym stanie nie-ja, pustki lub nirwany wszystkie ścieżki neuronalne właściwie ulegają "zawieszeniu". Na tym właśnie polega doświadczana tutaj wolność - pustka jako potencjał wszystkiego, totalna jasność, omnipotencja, która nie potrzebuje formy. Możliwe jakości, które odczujemy jako stan naszego umysłu to miłość, współczucie, moc, radość, wdzięczność, zachwyt, spokój, bycie poza czasem i przestrzenią (to znaczy zwykle w kontinuum "tu i teraz"). Najbardziej pozytywnym i pożądanym objawem dobrze wykonanej pracy jest potrzeba powtórzenia tej fascynującej podróży.